Jozef-Lassota-1

Urodzony w 1943 roku w Siedliskach w województwie podkarpackim w rodzinie chłopskiej. Absolwent Politechniki Krakowskiej – wydział mechaniczny. W latach 1968-70 pracował w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego „PZL Mielec”, a następnie w latach 1970-90 w Krakowie w Centralnym Ośrodku Chłodnictwa „COCH” i w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Chemicznych i Chłodniczych „CEBEA” – ostanio (1989-90) jako zastępca dyrektora.

Od 1980 roku aktywny w strukturach NSZZ „Solidarność”: członek-założyciel i sekretarz Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego w Małopolsce, przewodniczący Komisji Zakładowej w „CEBEA”. W stanie wojennym 15 grudnia 1981 roku internowany, następnie aresztowany i skazany w procesie politycznym, przez kilka miesięcy przebywał w więzieniu.

Od 1990 roku pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie na stanowisku dyrektora urzędu, a w 1991 roku nominowany na stanowisko wicewojewody krakowskiego. W 1992 roku został wybrany przez Radę Miasta, w połowie jej pierwszej kadencji, na urząd Prezydenta Miasta Krakowa. Wybór ten zapobiegł kryzysowi w Radzie i pozwolił na koncentrację pracy Zarządu Miasta na sprawach merytorycznych. Ponownie, w 1994 roku, wybrany na prezydenta przez Radę Miasta II kadencji, po wyborach samorządowych wygranych przez koalicję Komitetu „Twoje Miasto” z Unią Wolności, jako główną siłą polityczną.

Ten okres prezydentury stworzył stabilny już model nowoczesnego zarządzania miastem. W 1993 roku Miasto przejęło od administracji państwowej wiele struktur i placówek, w tym oświatowych i kulturalnych, co znacznie poszerzyło zakres zadań i kompetencji samorządu (w ramach pilotażowego programu decentralizacji władzy i środków finansowych na rzecz samorządu). Wymagało to nowego ujęcia finansów miasta – wprowadzono konstrukcję tzw. budżetu zadaniowego. Utworzono nowe jednostki miejskie, przekształcono przedsiębiorstwa komunalne w miejskie spółki prawa handlowego. Przystąpiono do budowy dwóch ważnych komunikacyjnych przedsięwzięć inwestycyjnych: Krakowskiego Centrum Komunikacyjnego (pozyskano poważnego inwestora strategicznego Tishman Speyer LTD) oraz Krakowskiego Szybkiego Tramwaju (pierwszy odcinek tunelu w kierunku Ronda Mogilskiego). Zaawansowano przygotowanie dwóch inwestycji mostowych – mostu Zwierzynieckiego i mostu Kotlarskiego. Kraków zyskał opinię miasta przyjaznego inwestorom, czego efektem było m.in. podjęcie decyzji przez takie firmy jak MOTOROLA i DELPHI o rozpoczęciu działalności w Krakowie. W 1995 roku przystąpiono do organizacji Festiwalu „Kraków 2000” i skutecznego ubiegania się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2000. W 1996 roku przystąpiono do prac nad nowym planem urbanistycznym: „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta”, z wytycznymi kładącymi nacisk na realizację metropolitalnych funkcji Krakowa. Zmodernizowana została infrastruktura komunalna (komunikacja, infrastruktura podziemna). W 1996 roku zaingurowano program „Kraków 2000 – Europejska Stolica Kultury”, stający się na kilka lat kulturalną i promocyjną wizytówką Krakowa. Z kolei wizytówką przemian architektonicznych stało się otwarte wówczas Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” (wybudowane z inicjatywy i dzięki staraniom Andrzeja Wajdy). Rozwinięto kontakty zagraniczne podpisując kolejne umowy o współpracy z miastami: Kijów – miasto bliźniacze; Kurytyba i La Serena – honorowe miasta bliźniacze; oraz umowy z miastami Bordeaux, Edynburg, Rochester, Lwów, Pesc.

W okresie prezydentury Józef Lassota aktywnie działał w regionalnych i krajowych organizacjach samorządowych: m.in. w Związku Miast Polskich i Unii Metropolii Polskich, był także przewodniczącym Konwentu Prezydentów Największych Miast Polskich.

W latac02h 1994-2004 związany z Unią Wolności. W latach 1994-2006 był radnym Miasta Krakowa (kadencje II, III i IV), nieprzerwanie uczestnicząc w życiu miasta m.in. w obszarze wykorzystania funduszy Unii Europejskiej. W latach 1997-2001 był posłem na Sejm RP III kadencji, pracując m.in. w Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej. W 2010 roku został wybrany radnym Sejmiku Województwa Małopolskiego z listy Platformy Obywatelskiej.

W okresie 2002-2006 prowadził własną działalność gospodarczą – firmę konsultingową. Od 2007 współpracuje z burmistrzem Wieliczki na stanowisku pełnomocnika ds. inwestycji i kierownika Jednostki Realizującej Projekt (z funduszy UE). Działacz wielu organizacji pozarządowych, w tym sportowych, m.in. prezes Klubu Sportowego „Cracovia” w latach 2003-2010.

9 października wybrany na Posła RP VII kadencji. W 2015 r. został ponownie wybrany do Sejmu RP.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Wolności i Solidarności. W 2015 r. został uhonorowany Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego.

 Mieszka w Krakowie.